29
Αυγ.
07

ΠΟΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙ (για τις δασικές πυρκαγιές)

Στις καπιταλιστικές κρίσεις η Αριστερά απαντά απ’ τη σκοπιά της εθνικής ενότητας ή από την σκοπιά των οξυμένων(αντικειμενικά) ταξικών αντιθέσεων;

Γενικά αλλά και ειδικά στις κρίσεις που προέρχονται από το περιβάλλον, μπορούν οι εμπρηστές και οι καμένοι, οι καταπατητές και οι άστεγοι, το κατασκευαστικό και real estate κεφάλαιο(βασικοί παράγοντες του χρηματιστηριακού) και οι άνεργοι, το κεφάλαιο εν τέλει και η εργασία σα συνολικές σχέσεις, να είναι ενωμένοι; Ποια σύγκλιση πολιτικών αρχηγών κύριε καθεστωτικέ ΣΥΡΙΖΑ; Και η ανάλυση αυτή γίνεται όχι για να αγνοήσει ή να υποβαθμίσει γενικώς τα «εθνικά ζητήματα», αλλά για να ξεδιαλύνει ότι καταρχήν δεν έχουμε τώρα να κάνουμε με τέτοια.

 

Είναι ένδειξη της αδυναμίας της Αριστεράς το φλερτ με σενάρια συνομωσίας.

Δεν είναι τυχαίο που το ΚΚΕ πρώτο έσπευσε να μιλήσει για “οργανωμένο σχέδιο” (και άσ’ τους να ψάχνονται…). Μπροστά στην κυριαρχία του φόβου από την ίδια τη φυσική καταστροφή αλλά και από τη κρατική τρομοκρατία και τρομοϋστερία, ένα κομμάτι της Αριστεράς πρόθυμα έρχεται να συνεισφέρει στον τρόμο και επί της ουσίας να συγκαλύψει. Είναι ιστορικά κατοχυρωμένο πως όταν η Αριστερά μιλά για πράκτορες και συνομωσίες και όχι για τάξεις και συμφέροντα, έχει χάσει το μπούσουλα (καταρχάς του μαρξισμού). Επίσης καθώς η φράση «οργανωμένο σχέδιο» επιδέχεται πολλές ερμηνείες(κάποιες θα συμφωνούν και με τα γραφόμενά μου, όπως οργανωμένο σχέδιο αναθεώρησης του άρθρου 24), όταν αυτή διαδίδεται μαζικά και τηλεοπτικά, θα κυριαρχεί πάντα η χειρότερη.

 

 

Η Αριστερά να μπαίνει στον “επικοινωνιακό” συρφετό;

του Banksee

Η Αριστερά δεν νομιμοποιείται να ασκεί “παραθυριακή” πολιτική με τους όρους που διεξάγεται από την αστική πολιτική. Δεν μπορεί πόσο μάλλον να βάζει τις εκλογικές αναμετρήσεις πάνω από τους αγώνες του λαού, πάνω από τη μαζική εξωκοινοβουλευτική δράση των εργαζομένων. Ειδικά όταν ο ίδιος ο λαός δείχνει ότι μπορεί να παίρνει την υπόθεση στα χέρια του δημιουργώντας τοπικά κράτη (κατ’ υπερβολή) στις πληγείσες περιοχές, αναλαμβάνοντας μόνος του την προστασία των κοινοτήτων (ωραία, ξεχασμένη λέξη…) του.

 

Η Αριστερά δεν πρέπει να μιλά σαν ο καλύτερος διαχειριστής

Δεν μπορεί να αντικαθιστά τους “συνεπείς οικολόγους αστούς” όπως ο Αλαβάνος και ο ΣΥΡΙΖΑ στα παράθυρα, σε τοποθετήσεις που καμιά σχέση δεν έχουν με την Αριστερά, αφού εδράζονται σχεδόν αποκλειστικά στα ζητήματα της “ανικανότητας”, της “διαφθοράς”, του “μη συντονισμού” και πάει λέγοντας, επισκιάζοντας έτσι και εν τέλει συγκαλύπτοντας την δομική σχέση καταστροφής καπιταλισμός- άνθρωπος- φύση. Οργή δε προκαλεί η καπηλεία τη οργής σε κομματικές πορείες εκλογικής προπαγάνδας επί πτωμάτων(βλ. ΣΕΚ), πάλι από τη σκοπιά μιας άλλης διαχείρισης.

 

Η ατομική ιδιοκτησία και η αλλαγή της χρήσης της γης.

Θα μιλήσει η Αριστερά για την ιδιοκτησία; Ή μήπως αυτή δεν είναι στη ρίζα της τραγωδίας; Άραγε δεν είναι αφέλεια να πιστεύει κάποιος ότι ενώ έχουμε μια ιστορία πολλών αιώνων με πολέμους με κέντρο την ιδιοκτησία, αυτοί που κάνουν τους πολέμους να έχουν ενδοιασμούς στο να καίνε δάση ή και ανθρώπους; Μπορεί να μιλήσει η Αριστερά από τη σκοπιά των κολασμένων αν σαν βασικό κριτήριο δεν έχει την κοινωνική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής;

Άνθρωπος – Φύση

Σε κάθε κοινωνία σε κάθε στιγμή η σχέση άνθρωπος- φύση επαναπροσδιορίζεται στη βάση της σχέσεις άνθρωπος- άνθρωπος. Όπως επίσης γίνεται αυτονόητο πλέον ότι καταστροφή της φύσης είναι καταστροφή και του ανθρώπου. Η ίδια κοινωνία της στυγνής εκμετάλλευσης των εργαζομένων, είναι αυτή που καταστρέφει τη φύση στη βάση του κέρδους αλλά και την καλύπτει με ένα πέπλο φόβου, αναδεικνύοντας εκ νέου μυστικισμούς, «δίνοντας ξανά στον θάνατο εξουσία».

Η ίδια διαδικασία που στα μεσογειακά οικοσυστήματα για παράδειγμα έχει σαν φυσιολογικό και αναζωογονητικό(σε πολύ μικρότερη βέβαια κλίμακα, βλ. http://www.fria.gr/publications/Prostasia/DasikesPyrkagies/dasikesPyrkagies.htm)

την εκδήλωση πυρκαγιών, στρεβλώνεται από τις επιλογές της αγροτικής και κτηνοτροφικής παραγωγής, από την οικιστική και τουριστική ανάπτυξη και επιστρέφει τελικά σαν εχθρός καταστροφέας.

 

Αριστερά – εκλογές

Όσο απαράδεκτη είναι η προσπάθεια εκλογικής καπηλείας της οργής, η λογική της διαχείρισης και η παράκαμψη των αγώνων του λαού δια των εκλογών, άλλο τόσο υποκριτικός θα ήταν και ο ισχυρισμός ότι τα εκλογικά ποσοστά είναι αδιάφορα ή ότι δεν έχει καμιά σημασία και η μάχη σε αυτό το επίπεδο. Και αυτή τη στιγμή το πρόβλημα είναι πολιτικό, αλλιώς θα εγκλωβιζόμαστε σε απολίτικες διαμαρτυρίες με μαύρα ρούχα, εμπριμέ κολάν ή οτιδήποτε άλλο. Σε αυτό το άρθρο επιχειρείται να δοθεί μια προσέγγιση λύσης για την ανάγκη μιας επαναστατικής Αριστεράς σε κάθε στιγμή και κάθε μάχη, η οποία σε αντίθεση με τη συνήθεια των καιρών, όταν θα ανακύπτουν μεγάλα προβλήματα δε θα βουλιάζει στις στρατηγικές της αδυναμίες εμπεδώνοντας εκ νέου ήττες, υποβαθμίζοντας τις λαϊκές μάχες σε απλές (εκλογικές ή μη) διαμαρτυρίες ή εναλλακτικά σχέδια αντινεοφιλελεύθερης διαχείρισης(δηλαδή κεντροαριστερής), αλλά θα δίνει πρόταγμα στις μάχες των εργαζομένων και της νεολαίας στην βάση των ίδιων τους των δυνατοτήτων για οργάνωση μιας άλλης ζωής συνολικά. Σ’ αυτή την κατεύθυνση, συγκρότησης μιας άλλης Αριστεράς, διακριτής και αναγνωρίσιμης έχει νόημα η ψήφος στο ΜΕΡΑ(ΜΕτωπο Ριζοσπαστικής Αριστεράς).




Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.